A Cobas

17/01/2026, Carlos García Gómez

A Cobas

 

Alí, onde o Nordés,

mais o grande mar, miden

as suas forzas.

serán una aldea.

sin moitas grandezas,

mais moito orgullo.

 

Ten o mar diante

tanto a esquerda e dereita,

con forte ruxir

a o son do vento;

diariamente as gaivotas

vixian as praias

 

prestas a xantar

voando co azul do ceo

e o gris das ondas.

 

Campeiros verdes,

con Capela na rocha

pra nosa Santa,

a Santa Comba,

coidando xunto o faro

a xente do mar.

 

Mentres, o gando

vay a sua maneira

pacendo a modo

 

fresquiña herva

chea da liberdade

con cheiros do mar.

 

Os neboeiros

mais a choiva miuda

danlle verniz

 

verde mollado,

ardente, cos raios do sol

entre as néboas.

 

Nas faíscas do mar

viaxan pingas fresquiñas

de algas e peixe.

 

Xente mariñeira

e mestres das patacas,

sempre amodiño.

 

Cobas ou Covas

que mais ten que dar

eiquí no cabo Prior

 

Onde son nados

aqueles Druidas magos,

mestres e monxes.

 

Meu mar, meu vento

as praias onde nadei

con fillos e amor.

 

Quen cambiaría

una noite estrelada

chea de bicos

 

con arrumacos

ás agachadas nas praias

e a lúa no mar.

 

Cobas, namora

Covas, fai lento o tempo…

¡Ayyy miña meiga!

 

 

<< Volver